โปรเจค เลี้ยงอาหารที่กอง Alumni กับ UTOPIA

เราได้ยินมาว่าเมื่อการถ่ายทำใกล้จะถึงวันปิดกล้อง 
เรื่องอาหารการกินก็มักจะเป็นเรื่องที่ถูกมองข้ามไป 
ดังนั้นเราจึงตั้งใจจะทำ โปรเจค เลี้ยงอาหารให้พวกเค้ากันค่ะ 

ด้วยสภาพอากาศที่ค่อนข้างหนาวเย็น 
ดังนั้นเราจึงเตรียมทำซุบกระดูกร้อนๆและสตูเนื้อ (Seolleongtang) ไปเลี้ยงที่กองกัน
Selleongtang ของเราไม่ธรรมดานะคะ มันเป็นซุปพิเศษที่มีเนื้อเยอะเป็นพิเศษ
ดังนั้นในอาหารจานนี้เราจึงต้องจ่ายเพิ่มอีกหน่อย

เราได้ยินมาว่าซึงฮยอนและทีมงานทุกคนต่างก็ชอบดื่มกาแฟ 
ดังนั้นเราจึงพยายามที่จะเตรียมหาหน่วยบริการที่จะไปชงให้ดื่มถึงที่
แต่เราก็ไม่สามารถหาได้ ดังนั้นเราจึงเตรียมการแฟสำเร็จรูป Starbucks Via จากสตาร์บัคไปแทน
เพื่อทีมงานทุกๆคน และแน่นอน มีกาแฟสำหรับซึงฮยอนด้วยเหมือนกัน

เราเตรียมถุงร้อนไปด้วย 400 ห่อ (ทั้งแบบแปะตัวได้และแบบธรรมดา)
แต่หัวหน้าทีมที่จัดการเรื่องแฟนคลับ บอกกับเราว่าเราเตรียมามากเกินไป 
ดังนั้นพวกเค้าจะเก็บที่เหลือเอาไว้ใช้ในช่วงคอนเสริต์ปิดทัวร์ที่โซลแทน ㅠ_ㅠ

นอกจากนี้เราอยากจะทำอะไรเพิ่มให้กับซึงฮยอนเป็นพิเศษ
ดังนั้นเราจึงถามไปว่าเค้าอยากได้อะไรเพิ่มไม๊ เช่น อาหารเสริม ของบำรุงต่างๆ 
เค้าตอบมาว่า เค้าไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติมเลย 
เค้าบอกให้เราไปเพิ่มเติมให้กับทีมงานแทนจะดีกว่า ㅠ_ㅠ

มันเป็นเรื่องที่ดีจริงๆที่ได้เห็นเค้าคอยเป็นห่วงเป็นใยทีมงาน 
เราจะมานิ่งดูดายอยู่เฉยๆได้ยังไง !!
ดังนั้นเราจึงตัดสินใจที่จะจัดอาหารมื้อดึกอีกมื้อให้กับทีมงานทุกคน 
แทนที่จะทำโปรเจคให้กับซึงฮยอนคนเดียว 
เราจะจัดเลี้ยงอาหารรอบดื้อในวันสุดท้ายของการถ่ายทำ 
และแน่นอนเราก็จัดเตรียมของว่างไว้ให้ซึงฮยอนด้วยเหมือนกัน 

ยังไงก็ขอให้รออีกหน่อยนะค่ะ สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมในโปรเจคเลี้ยงอาหารนี้ 

เราใช้รายได้ที่ได้รับมาจากการจำหน่ายผ้า slogan ทั้ง 3 ครั้งของเรา
เพื่อโปรเจค Alumni และ โปรเจคในวันเกิดของซึงฮยอน 
ซึ่งนั่นหมายความว่า ทุกคนที่ซื้อผ้าเชียร์ก็มีส่วนร่วมในโปรเจคเหล่านี้ด้วย 

ขอบคุณทุกคนค่ะ  ^-^

!!รายได้จากการจำหน่าย ผ้า slogans จะนำไปใช้เพื่อซึงฮยอนทั้งหมด 

source: UTOPIA
Thai Translation by mew

Movie Week Magazine : Preview Alumni

[มีเพียงเพื่อนที่เคยร่วมชั้นเรียนด้วยกันคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจผม]

ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ 
ตัวละครหลักของเรื่องคือชายคนนึงที่มาจากเกาหลีเหนือพร้อมกับภารกิจลับ 
แต่ชายคนนั้นกลับเป็นเพียงเด็กนักเรียนชั้นมัธยมที่ไม่เคยถูกฝึกในเรื่องการทหารมาก่อน
และเค้าไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะต้องกลายมาเป็นนักฆ่า 
จุดสำคัญในเรื่องที่คุณจะได้พบในภาพยนตร์เรื่องนี้คือ
ภายใต้สถานการณ์แบบนั้น เด็กผู้ชายคนนี้จะมีรักแรกได้ยังไง?? 
เนื้อเรื่องในภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำให้หัวใจของคุณปวดร้าวมากกว่าจะเป็นหนังบู๊ต่อสู้กันดุเดือด

เด็กผู้ชายคนนั้น ชื่อ  MyungHoon เค้าต้องฆ่าคนเพื่อปกป้องน้องสาวเพียงคนเดียวของเค้า 

เค้ามีอายุ 19 ปี ก่อนที่จะมาทำภารกิจที่เกาหลีใต้ เค้าไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะต้องมาเป็นนักฆ่า

เค้าเกิดในครอบครัวที่ดีมีฐานะ และมีความฝันว่าอยากจะเป็นนักเปียโน

แต่หลังจากที่คุณพ่อของเค้าเสียชีวิตเพราะการใส่ความอย่างไร้ความเป็นธรรม 

ความฝันของเค้าก็สลายไป

เค้าเดินทางไปที่เกาหลีใต้และกลายเป็นนักฆ่าเพื่อช่วยชีวิตน้องสาว 

วันคืนผ่านไปอย่างยากลำบากเค้าต้องลงมือฆ่าเมื่อได้รับคำสั่ง 

หนุ่มนักฆ่า  MyungHoon มีเพื่อนเพียงคนเดียวคือ Hyein 

หญิงสาวที่มีชื่อเหมือนกับน้องสาวของเค้า เค้าเปิดใจให้เธอ

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ 

แต่ไม่ใช่เรื่องราวที่เกี่ยวกับความเชื่อทางการเมือง 

แต่เป็นเรื่องราวของคนรุ่นหลังที่ต้องมาเผชิญกับเรื่องราวต่างๆหลังที่มีการแยกประเทศ

ชีวิตของเด็กเหล่านี้จะต้องเปลี่ยนแปลงไปเพราะประวัติศาตร์
เรื่องราวที่เค้าไม่ได้มีส่วนร่วมและไม่เคยได้ยินมาก่อน 
ดังนั้น เรื่องราวของพวกเค้าจึงน่าเห็นใจอย่างมาก 

ผู้ชมจะรู้สึกได้ถึงความน่าสงสารของเด็กชายคนนึงที่เค้าต้องลงมือฆ่าคน ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้ต้องการ

แทนที่จะนำเสนอถึงความตื่นเต้นกับบทแอคชั่นต่อสู้กัน 

ทางเราเน้นไปที่ความรู้สึกของ MyungHoonมากกว่าที่จะไปเน้นฉากต่อสู้

MyungHoon และ HyeIn กลายมาเป็นเพื่อนกัน เข้าใจซึ่งกันและกัน 

และร่วมเสียสละเพื่อกันและกัน พวกเค้าพยายามที่จะค้นหาตัวตนที่แท้จริงของตนเอง

HyeIn ก็เป็นสาวน้อยที่โดดเดี่ยวและถูกเพื่อนแกล้งที่โรงเรียน

เมื่อคนเหงาสองคนมาพบกับ และได้รู้จักตัวเองและหาสิ่งที่จะมาเต็มเติมพวกเค้าทั้งคู่ร่วมกัน

ดังนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ การเสียสละและการช่วยเหลือ 

ชเวซึงฮยอนเป็นหนึ่งในนักเรียนทหารในภาพยนตร์เรื่อง 71 <Into the fire>

มาในเรื่องนี้ เค้ามารับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง Alumni

เค้าเป็นคนที่แสดงออกความรู้สึกได้ดีมาก 

ในภาพยนตร์เรื่องนี้คุณจะได้เห็นเค้าในมาดนักแสดงฝีมือเยี่ยม

 

 Myunghoon:เมื่อทำภารกิจสำเร็จเค้ามองเห็นเลือดคนที่เค้าสังหารที่แขนเสื้อ 

เค้าคิดถึงโชคชะตาของตัวเอง "นี่เราคิดถูกแล้วใช่ไม๊ที่จะเดินหน้าทำสิ่งนี้ต่อไป??" 

=======================

Eng translation by Lucy

Thai Translation by mew 

photo scan by DCTOP 

ซึงจังไดอารี่ 18 มกราคม 2013

วันนี้ มีถ่ายรายการกับพิธีกรที่ผมชอบคุณ  Acasiya Sanma ครับ
การที่ต้องมาเจอพายุหนักในเดือนมกราคมนี้กับ  Sanma !! ผมเครียดมากเลยครับ 
เมื่อปีที่แล้วผมคิดว่า "ผมคุ้นเคยกับรายการวาไรตี้ที่ญี่ปุ่นมากขึ้นแล้ว 
ต้องขอบคุณคุณ Sanma ผมอยากจะเป็นได้เหมือนเค้าที่สามารถทำให้คนมีความสุขได้"
เค้าเป็นคนที่เต็มไปด้วยทักษะในการดึงเอาบุคคลิกเฉพาะตัวของคนออกมาไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร
ผมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่วิเศษจริงๆ และก็อยากจะทำให้ได้แบบเค้า 
เค้าทำให้ผมทำงานได้ดีทั้งๆที่วันนี้ผมไม่ได้ใช้บทพูดอะไรที่เตรียมไว้เป็นพิเศษ 
ผมดีใจมากๆจนอยากจะร้องไห้เลยครับ 

คุณ Sakine, คุณ Jakiyama, และคุณ Hisamodo ต่างก็เอ็นดูผม T.T
นอกจากนี้ผมได้คุยกับคุณ Sanma เป็นการส่วนตัวในการประชุมช่วงปีใหม่ 
ผมบอกกับเค้าว่า "ถึงแม้ว่าผมจะเป็นนักร้อง 
แต่ผมก็ชอบที่จะทำให้คนพอใจและหัวเราะออกมาได้ ผมชอบทำงานนี้มาก"  
เค้ารีบพูดตอบผมว่า "ผมรู้สึกดีใจมากที่คุณมาทำงานในรายการของผมแต่คุณต้องพยายามให้มากขึ้นอีก" 
บางทีเค้าอาจจะรู้ถึงความรู้สึกของผมก็เป็นได้ ความรู้สึกในการอยากจะทำให้คนอื่นมีความสุข


ในการประชุมเมื่อตอนปีใหม่ 
ผมบอกกับทุกคนว่า "ทุกคนครับ ขอบคุณที่ให้ผมได้ทำงานร่วมกับคุณและเหล่าทีมงานด้วยนะครับ 
ถึงแม้ว่าผมจะไม่มีพรสวรรค์ในด้านนี้ ผมก็จะพยายามให้มากขึ้นอีกเพื่อจะได้เป็นที่จดจำได้เหมือนคุณ Sanma ไม่วันใดก็วันหนึ่ง "

ทุกคนต่างก็พูดว่า "วีไอสู้ๆนะ"และปรบมือให้ผม 
ผมควรจะเรียนให้มากขึ้นอีกๆ ไม่ว่าผู้คนอยากจะเห็นอะไรผมจะทำออกมา
หัวใจของผมร้อนระอุด้วยแรงเชียร์จาก Sanma 
ซึงจังก็ยังเดินหน้าต่อไปเหมือนเดิมครับ 


EngTranslation by Shrimpljy
Thai Translation by mew
Photo credit to partner VI

ซึงรี : Star Column เบื้องหลัง Alive World Tour

สวัสดีครับ ผม น้องเล็กตลอดกาลจากวง Bigbang

[ในห้องรอที่นิวยอร์ก]

ผมมาทักทายทุกคนในวันนี้เพื่อจะมาบอกเล่า
เรื่องราวลับๆใน BIGBANG World Tourกับ Star Column ครับ 
ผมได้เดินทางไปในหลายๆประเทศผ่าน World tour นี้ 
ผมจะไม่เล่าให้พวกคุณฟังแค่ประเทศเดียวหรอกครับ 
แต่มีเรื่องราวเล็กน้อยๆเกิดขึ้นในหลายๆที่ที่เราไป
ผมจะเล่าแบบสั้นๆแต่เป็นเรื่องสำคัญที่ได้ใจความทั้งนั้น 
และนี่คือ เรื่องราวที่ผมอยากจะเล่าครับ 

[ด้านนอกโตเกียวโดม ก่อนที่คอนเสริต์จะเริ่ม มีแฟนๆมากมายอยู่ที่นี่ครับ] ^^

ก่อนอื่นเลย เรามีคอนเสริต์ในโดมที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นถึง 3 โดม
ก่อนที่เราจะเข้าไปซ้อมกัน เราเดินทางไปที่โดมเพื่อสังเกตการณ์รอบๆก่อน 
ในตอนนั้นเอง ความทรงจำเมื่อครั้งที่เราแสดงที่ญี่ปุ่นครั้งแรกก็แว้บเข้ามาในใจผม 
ข้างๆโตเกียวโดมจะมีฮอลเล็กๆอยู่ครับ 
เราจัด showcase เปิดตัวเดบิวที่ญี่ปุ่นต่อหน้าแฟนๆ 2000 คนที่นั่น 
ในวันนั้นผมคิดว่า "ซักวันนึง BBจะต้องจัดคอนเสิติ์ที่โดมให้ได้"
ดังนั้นในวันที่เราจัดคอนเสริต์ที่โดมผมจึงรู้สึกตื่นเต้นและภูมิใจในตัวเองมากครับ 

[ภายในโตเกียวโดม]

[ขอบคุณอีกครั้งที่ฉลองวันเกิดให้ผมครับ  ^^]

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันนั้นมีปาร์ตี้เซอร์ไพล์วันเกิดของผมที่โตเกียวโดมด้วย  ㅠㅠ
ผมเดาๆเอาไว้ว่าน่าจะมีปาร์ตี้เซอร์ไพล์ให้กับผมที่ฮ่องกง แต่ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีที่ญี่ปุ่นเลย
ผมได้ยินมาว่าทีมงานที่ญี่ปุ่นเป็นคนจัดการเตรียมงานเพราะเห็นว่าผมทำงานหนักมาตลอดที่ญี่ปุ่น
ขอบคุณอีกครั้งนะครับ ผมจะไม่ลืมทุกคนที่ร่วมฉลองวันเกิดกับผมในวันนั้นครับ 

[ถ่ายตอนที่ผมกำลังตามหาเทียนของผมบนเวทีที่ฮ่องกง] ^^;;

อ่า ~~ เมื่อพูดถึงวันเกิด ก็ทำให้ผมนึกถึงเรื่องนึงที่ฮ่องกงครับ 
เค้กนั้นมีขนาดใหญ่และน่ารักมาก ผมรู้สึกดีใจมากและอยากเป่าเทียน
แต่บนเค้กนั้นกลับไม่มีเทียนครับ ดังนั้นผมจึงตะโกนออกไปให้ช่วยเอาเทียนมาให้ผมที
ด้วยภาษาอังกฤษแบบกระท่อนกระแท่นของผมนี่แหละ 
ผมมาได้ยินทีหลังว่า เทียนนั้นหล่นตอนที่เข็นเค้กออกมาหน้าเวทีครับ 

“where is my candle!?!? where is my candle~~~~~!!”

ผมมีนิสัยอย่างนึงคือ ผมชอบที่จะไปเดินรอบๆเวทีที่ว่างเปล่าก่อนที่จะทำการซ้อม 
มันเป็นการรวบรวมกำลังใจอีกครั้งกับการแสดงบนเวทีก่อนที่จะได้ขึ้นไปบนเวทีที่สมบูรณ์แล้ว
ในระหว่างที่กำลังมอบไปรอบๆ ผมเห็นทีมงานเบื้องหลังมากมายที่ทำงานหนักเพื่อเรา 

ครั้งนึงที่สิงคโปร์ ระหว่างทางที่จะไปห้องรอ 
ผมผ่านไปเจอทีมงานคนนึง และทักทายสวัสดีเค้า 
จากนั้นทีมงานคนนั้นก็เรียกให้ผมหยุดผมถามเค้าว่ามีอะไรรึเปล่า??
เค้าก็พูดกับผมว่า " ซึงรีครับ เป็นเกียรติอย่างมากที่ผมได้ทำงานให้กับคอนเสริต์ของบิกแบงครับ"
ผมรู้สึกอึ้งไปเหมือนกันเมื่อได้ยินสิ่งที่เค้าพูดมา 
ผมขอบคุณทุกคนที่ได้ทำสิ่งต่างๆมากมายเพื่อเรานะครับ

จริงๆแล้ว การที่จะทำคอนเสริต์ได้ เราจำเป็นที่จะต้องมีทีมงานมากมายคอยช่วยเหลือ
ทีมงานที่คอยช่วยเหลือนำทางเราจากประเทศเกาหลีไปยังประเทศต่างๆ
ทีมงานพื้นถิ่นที่ประจำอยู่ในแต่ละประเทศที่เราไป และมีอีกหลายๆคน 
ผมรู้สึกขอบคุณพวกเค้ามาก เป็นเพราะพวกเค้าเราถึงสามารถแสดงได้อย่างราบรื่นให้แฟนๆได้ชมกัน
ผมขอโทษที่ไม่สามารถขอบคุณทุกคนแต่ละคนเป็นการส่วนตัวได้ 
แต่ผมก็อยากจะขอบคุณผ่าน Star Column นี้นะครับ ^^ 
 GoMabSeumNiDa. Thank you ! ありがとうございます~ 
谢谢 !! ขอบคุณ~ Terima kasih~ และอีกมากมายเลย^^

เมื่อพูดถึงทีมงาน ระหว่างคอนเสริต์ทัวร์ที่โดมเราเจอคนนวดคลายเส้นชาวญี่ปุ่นคนนึง
(เรามักจะมีคนนวดคลายเส้นประจำตัวในทุกๆประเทศ)
ก่อนคอนเสริต์ผมรู้สึกตัวเบาเหมือนจะบินได้เลยทีเดียวหลังจากได้นวดคลายเส้น
พี่ๆในวงเรียกเค้าว่าเป็น " หัตถ์เทพเจ้า" เราต่างแย่งกันเพื่อที่จะได้นวดกับเค้าก่อน

ตอนนี้ผมจะเล่าเรื่องราวคอนเสริต์ที่อเมริกานะครับ 
หลังจากที่เราเสร็จคอนเสริต์ที่ LA, New York, Peru 
(ซึ่งเที่ยวบินที่ใช้บินไปที่นิวยอร์กทำเอาเรารู้สึกกลัวกันมากอย่างที่แดซองได้เล่าไปแล้วㅠㅠ) 
ผมตัดสินใจที่จะเที่ยวเล่นที่ LA ให้มากขึ้น 
ดังนั้นในวันรุ่งขึ้นผมจึงไปที่ร้านอาหารที่โรงแรมเพื่อทานอาหารเช้า 
(ผมจะไม่ใช้บริการ room service,ผมชอบที่จะไปที่ร้านเอง ถ้ามันไม่ได้อันตรายอะไร~^^) 
ระหว่างที่จะไปที่ร้าน ผมเห็นคนคนนึงคุ้นหน้ามากๆครับ 
ผมเลยแบบ "เอ??นั่นใครน้า โอ้ นั่นมัน Ashton Kutcher !!!นี่นา”

[กับ  Ashoton Kutcher ! พี่สบายนะครับ?? ? ^^]

มันเป็นเรื่องเซอร์ไพล์มากๆเลยครับ ผมเข้าไปหาเค้าและบอกว่าผมเป็นแฟนหนังของเค้า
และขอถ่ายรูปด้วย เค้าเต็มใจถ่ายรูปกับผม ขอบคุณนะครับ  Ashton Kutcher !!^^ 
ผมมักจะอยู่ในด้านที่ได้รับความสนใจจากผู้คนมาตลอด
แต่ในครั้งนั้นผมกำลังมองดูผ่านด้านตรงข้าม ผมกำลังมองดูคนที่พิเศษ 
ผมคิดว่า "ผมควรจะใจดีกับแฟนๆของเราให้มากขึ้นอีกจากนี้ไป"

[ระหว่างคอนเสริต์ที่มาเลเซีย เราใช้เวลากับทีมงานในห้องรอ 

ทักษะเฉพาะตัวของแดซองทำให้ทุกคนพอใจ^^]

พวกคุณสงสัยกันใช่ไม๊ละครับว่าเรามักจะทำอะไรในห้องรอ~? 
ผมจะบอกให้ครับ~^^ 
เรามักจะทาน พูดเล่นกัน นอนหลับ ออกกำลังกาย และนวดคลายเส้น

[พี่แดซองกำลังออกกำลังกายเพื่อคอนเสริต์ที่ NY เค้าดูดีมากเลยใช่ไม๊ครับ??]

เพื่อการทัวร์คอนเสริต์นี้  มีการเตรียมเครื่องเกมส์เอาไว้ให้เล่นด้วยครับ 
สมาชิกในวงเล่นเกมส์ด้วยกันอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนว่าพรุ่งนี้จะเป็นจุดจบของโลก
ครั้งนึงที่เมืองไทย พี่แทยังกับผมเล่นเกมกันอย่างผู้เล่นมืออาชีพทีเดียว 

[พี่ GD, YB กำลังบ้าคลั่งในการเล่นเกม]

ดูจากรูปนี้ คุณไม่รู้สึกเหรอว่าเราจริงจังกันมากเลย~? 
ㅎㅎ ผมจำไม่ได้แล้วว่าผมเล่นชนะรึเปล่า?? (จริงๆเปอร์เซ็นต์ที่ผมจะชนะมีสูงมากเลยนะ) 

และนี่เป็นตอนสุดท้ายแล้วเกี่ยวกับ World Tour จาก SeungRi~!! 

ผมไปที่ตลาดนัดกับทีมงานที่ NottingHill ซึ่งย่านนี้ดังมากๆเพราะภาพยนตร์ 
ย่านนี้อยู่ใกล้กับลอนดอนในอังกฤษครับ อากาศเฉอะฉะเล็กน้อย 
(ผมไม่รู้จะอธิบายออกมายังไง มันเป็นอากาศในแบบของลอนดอน ) 
ผมคิดว่าเป็นเพราะผมมักจะขับรถไปในที่ต่างๆจึงไม่ีมีโอกาสได้มีความสุขในการเดินเล่นแบบนี้
หลังจากที่กำลังผ่อนคลายเดินเล่นมีความสุข ผมก็รู้สึกหิวแล้วละครับ 
ผมหาร้านอาหารที่จะเข้าไปทานและเจอร้านเบอร์เกอร์จึงเข้าไปทานกัน 
เบอร์เกอร์อร่อยมากเลยครับ ~~^^)
หลังจากที่ทานกันเสร็จแล้ว ผมก็มีอารมณ์อยากจะถ่ายรูป 
และนี่คือรูปที่ผมถ่ายครับ รูปนี้วิเศษจริงๆ

[ที่ถนน NottingHill ]

  [กับกลุ่มคนที่NottingHill ~^^]

มันเป็นสิ่งที่มีค่ามากๆที่ผมได้มีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมระหว่าง Worldtour ในหลายๆประเทศ
ผมดีใจที่ได้มีโอกาสได้พบกับแฟนๆมากมาย 
ผมสัญญาว่าเราจะมี   World Tour อีกครั้งนะครับ 
แล้วเจอกันครับทุกคน อันยอง ~~^^

 

Source:http://news.naver.com/main/hotissue/read.nhn?mid=hot&sid1=106&cid=918005&iid=41386208&oid=420&aid=0000000064&ptype=011

Eng Translation by ShrimpLJY+LUCY

Thai Translation by mew 

====================

สามารถตามอ่าน Star Column ของสมาชิกคนอื่นๆในวงได้ตามนี้นะคะ

ยองเบ:Star Column
แดซอง (ตอนที่ 1) : Star Column

แดซอง(ตอนที่ 2) : Star Column 

แดซอง(ตอน2):Star Column เบื้องหลัง Alive World Tour

เดี๋ยวก่อนฮะ..แดซองอีกแล้วครับ

ผมจะมาปรากฏตัวในStarColumn นี่หลายๆตอนหน่อยนะครับผมไม่ได้บอกไว้ก่อน ^^ 

คราวนี้เป็นตอนที่เราต้องย้ายไปที่นิวยอร์กหลังจากที่เสร็จคอนเสริ์ตที่นิวเจอร์, LA 

เป็นเพราะหิมะที่ตกหนักที่นิวยอร์ก ทำให้ทุกเที่ยวบินต้องยกเลิก

แต่มีอยู่เที่ยวบินเดียวเท่านั้นไม่ได้ยกเลิกซึ่งเราเดินทางไปที่NYด้วยเที่ยวบินนี้แหละครับ

แต่เราไม่ได้ลงจอดที่สนามบิน JFK แต่ต้องไปลงที่ สนามบิน Buffalo แทน
ระหว่างที่เรากำลังสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น เราก็ได้ยินเสียงประกาศบนเครื่อง 
ว่าเราไม่สามารถที่จะไปถึง JFK ได้เพราะสภาพอากาศที่เลวร้ายมาก 

เรามีคอนเสริต์ที่จะต้องไปจัดแสดง จึงต้องหาทางจาก Buffalo ไปที่นิวยอร์กกัน

ซึ่งมีหนทางเดียวเท่านั้นคือ การนั่งรถบัสไป ซึ่งใช้เวลามากกว่า 10 ชั่วโมงㅠㅠ 
ถ้าเราเลือกเดินทางด้วยวิธีนี้เราต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าและขึ้นเวทีเลยทันทีที่ไปถึง 
ในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นนี้ พี่ๆของเราและทีมงานต่างก็ปรึกษากัน 
ในตอนนั้นเอง เสียงประกาศบนเครื่องก็ประกาศอีกครั้ง 
คราวนี้ประกาศที่ได้ยินบอกว่า อีกหนึ่งชั่วโมงเราก็จะถึงสนามบินที่นิวยอร์กกันแล้ว 

[ในห้องรอที่ นิวยอร์ก  ^^]

เราต่างก็กังวลกันมากแต่ก็ยังพอจะมีความหวังกันอยู่ 
ในระหว่างที่ใช้เวลาอยู่บนเครื่องบิน ซึงรีพูดคุยกับชาวต่างชาติที่นั่งข้างๆผม 
พี่จียงนั่งฟังเพลง พี่ยองเบและพี่ๆแด็นซ์เซอร์นั่งคุยกัน 
ส่วนผมก็นั่งทานสาหร่ายรสวาซาบิไป ,และแล้ว 1 ชั่วโมงก็ผ่านไป

หลังจากที่เจอปัญหา เครื่องบินก็กำลังจะลงจอดที่นิวยอร์กแล้ว 

ทันทีที่ผมคิดในใจว่า "ในที่สุดเราก็มาถึงจนได้" เครื่องบินก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง 

เราเคยเจอสภาพที่เครื่องบินเจอหลุมอากาศมาบ้าง 

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเครื่องบินสั่นอย่างรุนแรงแบบนั้น 

ในช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่นาที ผมคิดอะไรหลายอย่างด้วยความกลัว 

แต่โชคดีจริงๆ เราลงจอดอย่างปลอดภัย 

ไม่ใช่ผมคนเดียวที่กำลังรู้สึกกลัวนะครับ 

ในตอนที่เครื่องลงจอดทุกคนต่างลุกขึ้นยืนปรบมือกันเสียงดัง  hahaha~^^ 

[คอนเสริต์ที่ New Jersey  ^^]

กว่าจะได้มาที่นิวยอร์กไม่ใช่ง่ายเลย 
เราทุ่มเทความพยายามในการแสดงคอนเสริต์ให้มากขึ้นอีก

เพราะจะมาที่นี่นั้นลำบากทีเดียว และแฟนๆต่างก็สนุกกับคอนเสริต์อย่างมาก

(เหมือนกับพวกเค้าจะรู้เลยว่ากว่าเราจะมาได้ลำบากขนาดไหน)

แฟนๆที่นิวยอรกครับ สู้ๆนะ

เรื่องราวที่จะได้อ่านต่อไปเป็นของพี่ท็อปครับ^^~

Source:http://news.naver.com/main/hotissue/read.nhn?mid=hot&sid1=106&cid=918005&iid=41386208&oid=420&aid=0000000064&ptype=011
English translation by Shrimpljy+Lucy 
Thai Translation by mew

==========================

สามารถตามอ่าน Star Column ของสมาชิกคนอื่นๆในวงได้ตามนี้นะคะ

ยองเบ:Star Column
แดซอง (ตอนที่ 1) : Star Column

แดซอง:Star Column เบื้องหลัง Alive World Tour

สวัสดีคร้าบบบบ ผมแดซองงงงง คร้าบบบ  
ผมกำลังสงสัยนะครับว่าพี่ยองเบกำลังทำอะไรอยู่ 
ปรากฏว่าเค้ากำลังเขียนไดอารี่เพื่อ  Star Column อยู่~!

สำหรับผมการได้ทำทัวร์คอนเสริต์รอบโลกเป็นประสบการณ์ใหม่ครับ
เพราะมีหลายประเทศที่ผมไม่เคยไปมาก่อน ซึ่งผมจะเล่าเรื่องราวให้ทุกคนฟังนะครับ 

ผมเป็นคนที่มักจะใช้เวลาในช่วงวันหยุดคนเดียว 
ดังนั้นจะเป็นที่รู้กันดีว่าผมจะเป็นสมาชิกในวงที่แทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากโรงแรมเลยครับ 
หลังจากเสร็จคอนเสริต์ที่ LA เรามีวันหยุด 2-3 วันครับ 
จียงฮยองและยองเบฮยองออกไปถ่ายแบบ 
ซึงรีออกไปเที่ยวสวนสนุกกับพี่ผู้จัดการ 
พี่ท็อปเดินทางล่วงหน้าไปที่นิวยอร์กก่อน.....
จริงๆตัวผมควรจะพักผ่อนอยู่ในห้องที่โรงแรม 
แต่ทีมงานบอกกับผมว่าผมใช้เวลาอยู่แต่ในห้องมากเกินไปแล้ว
เค้าจึงชวนผมออกไปเที่ยวเล่นดูเมือง LA 
ดังนั้นผมจึงออกไปข้างนอก อากาศดีสดชื่นมากๆครับ 

ที่แรกที่เราไปคือ ร้านอาหารเกาหลี ^^; 
ร้านอาหารร้านนี้ทีมงานที่เป็นคนพื้นถิ่นได้แนะนำมาว่าเป็นร้านที่มีปลา Sciaenid อร่อย 
เวลาที่ได้ทานอะไรอร่อยๆ มักจะมีไม่กี่ชื่อที่มักจะเข้ามาในใจผมเสมอ
ชื่อเหล่านั้นคือชื่อสมาชิกในวงครับ เพราะพวกเรามักชอบทานอาหารที่อร่อยๆกัน 
ผมคิดว่ามันเป็นเคล็ดลับของการทำงานเป็นทีมนะครับ
ที่เรามักจะแบ่งปันข้อมูลเรื่องร้านอาหารที่มีอาหารอร่อยให้แก่กันและกันและชวนกันไปทาน
ผมสัญญากับตัวเองนะครับว่าจะมาที่นี่อีกกับสมาชิกในวงถ้าเราได้มาที่นี่อีก
จริงๆแล้วเรามาที่นี่กันอีกในวันถัดไปครับ

หลังจากที่ได้ทานอาหารอร่อยๆ เราก็มานั่งคิดกันว่าจะไปไหนต่อ
และได้ยินมาว่าที่นี่มีชายหาดที่สวย ดังนั้นเราจึงย้ายไปที่นั่นกัน 
มันเหมือนกับเป็นความรู้สึกอีกความรู้สึกสำหรับผม 
เพราะครั้งนี้ไม่ได้มาเพื่อการถ่ายแบบ 
การได้เห็นคนสนุกเล่นโต้คลื่นและนอนอาบแดดกัน ผมรู้สึกว่าอยากจะทำอะไรแบบนี้บ้าง
และเกิดอิจฉาพวกเค้าเหล่านั้นด้วย 
ในขณะที่เดินเล่นไปบนสะพานในทะเลและพูดคุยกับทีมงานไปด้วย ผมเห็นชายทะเลที่สวยมาก
คือ ผมไม่ค่อยมีทักษะในการถ่ายรูปหรอกนะครับ แต่นี่ครับ รูปนี้เพื่อทุกคน ^^ 

 [ภาพชายหาดที่ผมถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือของผมครับ ของจริงสวยกว่านี้เยอะเลยครับ]

 หลังจากที่เรามีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมที่ชายหาดแล้ว เราได้ยินว่า มีดาดฟ้าสังเกตการณ์
ที่เราจะสามารถเห็นวิวเมือง LA ได้ทั้งหมด เราจึงไปที่นั่นกันด้วยครับ 
ในระหว่างที่จะขึ้นไปบนดาดฟ้า ผมถามนูน่าทีมงานว่า 
การชมวิวที่เราจะได้เห็นที่นี่นั้นแตกต่างยังไงกับ วิวที่เรามองที่โซล 
แล้วผมก็ต้องรู้สึกอายที่ถามคำถามนั้นออกไประหว่างที่ได้เห็นวิวยามค่ำคืนของ LA 
มันค่อนข้างแตกต่างกับวิวที่เรามองที่โซลนะครับ 
ผมอยากจะบรรยายในสิ่งที่ผมเห็นนะครับ แต่ผมเป็นคนที่แย่ในเรื่องนี้จริงๆ 
ดังนั้น นี่ครับคือสิ่งที่ผมเห็น 

 [ผมถ่ายภาพนี้ด้วยโทรศัพท์มือถือเช่นกันครับ พื้นที่กว้างใหญ่ดูดีมากครับ]

และนี่คือไดอารี่ทริปที่ LA ของแดซองครับ ~! ^.^ 
ผมสงสัยว่ามันจะมีอะไรที่ดูพิเศษบ้างรึเปล่า 
แต่ผมสามารถรู้สึกถึงความผ่อนคลายสบายๆจากความเรียบง่ายของไดอารี่นี้นะครับ

ต่อไปใน Star Column ซึงรีจะมาเล่าเรื่องราวมากมายที่เค้าได้ไปเจอมาในประเทศต่างๆ
ยังไงได้โปรดตั้งใจรอคอยด้วยนะครับ 

[บรรยากาศภายในคอนเสริต์ที่ LA ขอบคุณแฟนๆที่มารวมตัวกันนะครับ^^]

[เป็นยังไงบ้างครับ แฟนที่ LA??]

[วันที่ 4พฤศจิกาเป็นวันเกิดพี่ท็อปครับ เราฉลองกันในคอนเสริต์ที่ LA

สุขสันต์วันเกิดอีกครั้งนะครับ ฮยอง ~^^]

[ผมในคอนเสริต์ครับ ปีกนี่ดูเท่ดี จริงไม๊ครับ??^^]

Source: http://news.naver.com/main/read.nhn?mode=LSD&mid=sec&sid1=106&oid=420&aid=0000000062
Eng translation by Lucy 
Thai Translation by mew

แทยัง:Star Column เบื้องหลัง Alive World Tour

สวัสดีครับ ผมแทยังแห่งวงบิกแบงครับ 
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้มีโอกาสมาทักทายผู้อ่านStar Column นะครับ 
พวกเราบิกแบงจะมาเล่าถึงเรื่องราวการทัวร์คอนเสริต์ที่เราได้ทำมาในปี 2012
ไม่ใช่เรื่องเบื้องหน้าที่สมบูรณ์แบบหรอกนะครับแต่เป็นเรื่องเบื้องหลังที่แฟนๆอยากรู้กันตั้งหาก
แต่ตอนนี้ผมกังวลไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ผมเลยจะเขียนเป็นแบบไดอารี่ละกันนะครับ 
โปรดตั้งใจรออ่านกันด้วยครับ 

เรามีโอกาสได้ไปเยียนในที่ต่างๆในการทำ world tour ในปี 2012 
และผมก็จดจำประเทศเปรูได้ครับ 
จริงๆแล้วผมคิดว่าผมคงไม่มีโอกาสได้ไปเปรูแน่ๆถ้าไม่มี Worldtour 
เพราะประเทศอย่างประเทศเปรูเป็นประเทศที่ผมจะไม่ไปแน่หากไม่ได้หาข้อมูลดีๆก่อน 
ผมสนใจในประเทศเปรูนี้อยู่แล้วก่อนที่จะได้ไปทัวร์ครับ 
ประเทศนี้ไม่ใช่ประเทศที่จะไปเที่ยวกันได้ง่ายๆ 

เราต้องรอถึง 10 ชั่วโมงเพราะสภาพอากาศที่เลวร้าย
และมาถึงที่ประเทศเปรูหลังจากบินยาวนาน 10 ชั่วโมง
ความประทับใจแรกที่มาถึงเปรูคือ ว้าววว มีแฟนๆมากมายมารอเราที่สนามบิน
มากกว่าประเทศไหนๆที่ผ่านมาเลย 
แต่หลังจากที่เรามาถึงโรงแรม เราก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง 
เรากำลังพักผ่อนกันและได้ยินเสียงร้องเพลงและตะโกน
ผมคิดว่าคงจะมีสวนสนุกขนาดใหญ่ใกล้กับโรงแรมละมั้ง
แต่จริงๆแล้วกลับเป็นแฟนๆที่มารอพวกเรากำลังร้องเพลงและตะโกนกันอยู่ 
ซึ่งการแสดงนี้ของแฟนๆนั้นมีต่อเนื่องไปจนดึกดื่น
พวกเราสมาชิกในวงและทีมงาน พูดคุยกันที่ฮอลล์คอนเสริต์ในวันรุ่งขึ้นว่า 
มันเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่สำหรับเราจริงๆ 
ความประทับใจแรกที่ได้จากเปรูนั้น มันตราตรึงใจจริงๆครับ 

 [มาถึงที่สนามบินเปรู ยินดีที่ได้พบทุกคนนะครับ]

 [รูปแฟนๆที่หน้าโรงแรมครับ ที่นี่คนเยอะจริงๆใช่ไม๊ละครับ ^^??]

พวกคุณคงสงสัยใช่ไม๊ละครับว่าปกติแล้วเราทำอะไรกัน
ในระหว่างที่ต้องอยู่ที่โรงแรมเวลาออกทัวร์ในต่างประเทศ  ใช่ไม๊ฮะ??
ส่วนใหญ่แล้วสมาชิกวงก็จะพักผ่อนเตรียมตัวเพื่อคอนเสริต์ในห้องของตัวเอง 
เวลานี้แหละที่เรามักจะดูรายการต่างๆที่เกาหลีที่เราพลาดไป
ไม่ก็ดูหนัง (ซึ่งหนังที่เราดูมักจะไม่ใช่หนังใหม่ๆที่พึ่งออกฉายแต่เป็นหนังคลาสลิกนะครับ)
และพวกเราก็มักจะนอนหลับ ไม่ก็ไปรวมตัวกันในห้องห้องหนึ่ง
ทานของว่างที่ให้ความสดชื่นและนั่งคุยกัน 
หัวข้อที่คุยกันก็มักจะเป็นเรื่องเบาๆ อย่างรายการไหนที่สนุกน่าดูบ้าง 
ไม่งั้นก็เกี่ยวกับหนังที่เราพึ่งดูกันไป 
แต่ผมคิดเสมอว่าช่วงเวลาที่เราพูดคุยกันนี้เป็นเวลาที่มีค่าเหลือเกิน 

ผมขอร้องให้ทีมงานช่วยเหลือผมหน่อยในการที่จะหลบออกจากโรงแรม 
เพราะผมคิดว่ามาเปรูทั้งทีควรจะออกไปข้างนอกมากกว่าที่จะมาอยู่แต่ในโรงแรม 
มันกลายเป็นภารกิจที่จะต้องออกไปแบบลับๆครับ 
เพราะผมเป็นห่วงในเรื่องความปลอดภัยของแฟนๆที่มารออยู่หน้าโรงแรม เผื่อไว้นะครับ 
ในที่สุดผมก็ออกจากโรงแรมได้สำเร็จ ผมเรียกภารกิจนี้ว่าเป็นภารกิจ 007 
ผมรู้สึกผิดต่อแฟนๆที่มารอผมอยู่หน้าโรงแรมนะครับ แต่เพื่อความปลอดภัยของพวกคุณ
ดังนั้นผมคิดว่าพวกคุณคงจะเข้าใจผมนะครับ อย่าโมโหนะครับ 


ผมออกมาข้างนอกได้สำเร็จและได้ไปที่ตลาดพื้นเมืองของชาวอินคา 
เพราะผมสนใจในเรื่องอารยธรรมของชาวอินคามาตั้งแต่ไหนแต่ไร 
แต่เสียดายมากเลยครับ ผมมัวแต่ยุ่งดูโ่น่นดูนี่เลยไม่ได้ถ่ายรูปมาเลย ㅠㅠ 
ทันทีที่ผมเข้าไปในตลาดอินคา ผมรู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้เห็นสินค้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน 
ผมเอาแต่ดูไปรอบๆและจับจ่ายซื้อของ 
พอได้เห็นงานฝีมือของทำมือคุณภาพยอดเยี่ยมที่ผมชอบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว 
ผมก็ไม่ได้คิดหน้าคิดหลังถึงผลที่จะตามมา เหมาซื้อมาอย่างมีความสุขเลยครับ 
พอมารู้ทีหลังว่าสัมภาระทั้งหมดจะต้องถูกแกะออกมาตรวจทีละชิ้นๆที่สนามบิน 
ผมถึงกับรู้สึกหดหู่ท้อใจเลยทีเดียวครับ ต้องแกะออกมาแล้วห่อกลับเข้าไปใหม่ ทีละชิ้นๆ T_T

ผมคิดว่าเปรูเป็นประเทศที่มีวัฒนธรรมที่ผสมผสานวัฒนธรรมจากหลายๆที่เข้าไว้ด้วยกัน 
ของทำมืองานฝีมือของที่นี่สวยมากจริงๆ สวยพอที่จะอวดคนอื่นได้ 
เอาไว้ถ้ามีโอกาสผมจะเอามาให้ทุกคนดูนะครับว่าผมซื้ออะไรที่นั่นบ้าง  ~^^ 

หลังจากที่ตื่นเต้นได้ช้อปปิ้ง ผมกับทีมงานก็ได้ไปลองทาน SEVICHE 
ซึ่งเป็นครั้งแรกของผมที่ได้ทานอาหารที่เลื่องชื่อจานนี้ของเปรู 

จากนั้นผมกลับเข้าโรงแรมด้วยภารกิจ 007 เหมือนตอนขาออกมา 
ผมที่ได้ช้อปปิ้งอย่างเต็มอิ่มและยังได้ทานอาหารอร่อยๆ 
อยากจะจบวันแรกในเปรูด้วยการตอบแทนแฟนๆที่ได้มารอยคอยผม
ผมตัดสินใจที่จะออกไปทำให้แฟนๆประหลาดใจ โดยการออกไปทักทายแฟนๆที่ระเบียง 
ซึ่งระเบียงนี้คนดังที่มาพักโรงแรมนี้ต่างก็ใช้เป็นจุดออกมาทักทายแฟนๆกัน

ผม แทยัง ผู้ซึ่งได้รับพลังจากการออกไปเที่ยวดูตลาดพื้นเมือง 
และยังได้รับเสียงเชียร์จากแฟนๆอีก 
เท่านี้ผมก็สามารถรังสรรค์คอนเสริต์สุดวิเศษที่เปรูได้แล้วละครับ

 [ภาพจากคอนเสริต์ที่เปรู ในรูปนี้ผมดูตั้งใจร้องมากเลยใช่ไม๊ฮะ??]

[ภาพกับสมาชิกในวงที่เปรูครับ ผมจะจดจำเสียงตะโกนในวันนั้นไปตลอดกาล]

Source: http://news.naver.com/main/read.nhn?mode=LSD&mid=sec&sid1=106&oid=420&aid=0000000062
Eng translation by 후시딘 a.k.a HOO ‏
Thai Translation by mew